مشارکت زنان در المپیک

ورزشکاران حرفه ای به دلیل داشتن حقوق کافی برای تأمین هزینه های زندگی از ورزشکاران آماتور متمایز می شوند. در سراسر دنیا ، بیشتر ورزشکاران برتر زن حقوقی دریافت نمی کنند و علاوه بر برنامه های تمرینی ، تمرینی و مسابقه ای ، به صورت تمام وقت یا نیمه وقت کار می کنند. سازمان های ورزشی حرفه ای زنان از این روند سرپیچی می کنند. این سازمان ها نسبتاً جدید هستند و بیشتر در کشورهای پیشرفته از نظر اقتصادی رایج هستند ، جایی که سرمایه گذاران برای خرید تیم ها در دسترس هستند و مشاغل می توانند در ازای تبلیغات و تبلیغ محصولات خود از آنها حمایت مالی کنند. تعداد بسیار کمی از دولت ها از تاریخچه حرفه ای پشتیبانی می کنند
همچنین نگاه کنید به: مشارکت زنان در المپیک

سایت بازی انفجار

هالینا کونوپاکا از لهستان که در مسابقات پرتاب دیسک زنان در بازی های المپیک تابستانی 1928 شرکت کرد ، در این مسابقات مدال طلا را بدست آورد.
از دهه 1800 چشم انداز زنان ظریف یا ضعیف تر دیده می شود ، هدف ، انگیزه و انرژی آنها فقط باید به سمت بچه داری و تربیت باشد. عقلانیت پزشکی آن زمان نگرانی هایی را در مورد تأثیراتی که ممکن است برای سیستم تولید مثل و عملکرد یک زن در صورت مشارکت زنان در ورزش رخ دهد ارائه داد. "حرکات خشونت آمیز بدن می تواند باعث تغییر وضعیت و شل شدن رحم و همچنین افتادگی و خونریزی شود و در نتیجه باعث عقیم شدن شود ، بنابراین هدف واقعی زن در زندگی ، یعنی بچه دار شدن را شکست می دهد." [2] ] تئوری ضعف زنان را قادر می سازد تا در مقایسه با مردان ضعیف تر و ضعیف تر باشند. با این حال ، اگر زنان قصد داشتند از هر وسیله و نیرویی استفاده کنند ، این فقط از طریق داشتن انرژی برای جذب در یک بحران از غرایز مادرانه برای محافظت از فرزندان خود است. [3]

عقلانیت زیبایی شناختی تحت تأثیر این احتمال قرار می گرفت که دختران جذاب و زیبا نمی توانند در ورزش شرکت کنند زیرا این از ویژگیهای مطلوب آنها می کاهد. گرچه "دختران غیرجذاب نسبتاً ورزشی خوبی هستند. دختران زیبا نیستند. جوجه اردک های زشت به عنوان یک فرار به ورزش پرداخته و هرچه فقدانشان باشد ، جذابیت جنسی ، جذابیت ، زیبایی آماده را جبران می کنند. "[4] تفسیر زیبایی در مورد زنان در زمینه های حرفه ای ورزش با نگرانی برای شرکت زنان را غیر جذاب کرد. [3] با مشاهده ورزشکاران زن در مسابقات حرفه ای برای چشم شما مضر بود. پیر دو کوبرتین ، بنیانگذار کمیته بین المللی المپیک ، در مشاهده یک شرکت کننده زن المپیکی در ورزش زمستانی با استفاده از سورتمه کوهنوردی ، می گوید: "دیدن خانمی که دامنهایش را بالا می کشد و در این موقعیت می لغزد ، باند را با دو چوب کوچک و نوک تیز که او در دستان خود قرار دارد و به او کمک می کند تا سورتمه را هدایت کند ، این دیدگاه یک جرم واقعی برای چشم است. هیچ چیز زشتی نمی توان تصور کرد. " مشارکت زنان به تدریج با تعداد شرکت کنندگان زن در بازی 1988 سئول که شرکت کنندگان زن یک چهارم ورزشکاران را تشکیل می دهند ، افزایش یافته است